( 1 ) موضع اهل بيت عليهم السّلام مورخان اتفاق دارند كه موضعگيرى اهل بيت عليهم السّلام در برابر خلافت ابو بكر همراه با ناخشنودى بوده است ؛ زيرا آنان هيچ شكى نداشتند كه آنها به امر خلافت از ديگران شايسته‌تر و اولى هستند ، چون آنان نزديكترين و خويشاوندترين مردم نسبت به پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله بودند ، علاوه بر اينكه شايستگيهايى بىنظير و قدرت تحمل مسئوليت و رهبرى امّت به فراوانى در وجود آنان بوده است ، ولى آن قوم به آنها توجهى نكردند و عمدا جايگاه آنها نسبت به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را ناديده گرفتند و با خشونت زياد با آنان روبه‌رو شدند ، امرى كه موجب گرديد تا امّت ، دچار تفرقه شود و در همهء مراحل تاريخ ، گرفتار مصيبتها و بلاها گردد . ( 2 ) خوددارى امام عليه السّلام از بيعت امام امير مؤمنان عليه السّلام با بيعت ابو بكر به شدت مخالفت نمود و آن را تجاوزى آشكار بر ضد خود دانست ؛ زيرا آن حضرت مىدانست كه جايگاهش در امر خلافت همچون جايگاه قطب محور آسياب است ؛ آن جايگاه بلندى كه سيل از آن سرازير گردد و پرندگان به بلنداى آن نرسند ، آن گونه كه خود تعبير فرموده‌اند . ( 3 ) آن حضرت ، گمان نمىكرد كه آن قوم ، اين امر را دچار تشويش سازند و از اهل بيت پيامبرشان دور نمايند و آنجا كه عمويش عباس به سوى آن حضرت شتافت و گفت : « اى برادر زاده ! دستت را پيش بياور با تو بيعت كنم تا مردم